Si Eros, Pre

Si Eros, Pre

Ni John Carlo I. Pacala

Kialala mo ba si Eros Atalia? Hidi, hindi. Hindi yung nanalo ng Palanca. Hindi yung best-selling author. Hindi yung author ng kwentong ginawanang indie film. Hindi, hindi. Hindi si Bob Ong. Anokabanamangbataka. Hindi daw siya. Sabi niya.

Si Eros Atalia. Hindi. Hindi siya yung prof na hinintay kong maging prof mula nung first year college ako. Hindi siya yung hinintay kong maging prof noong third year college ako. Hindi ko binalak na magpalipat ng section dahil desperado akong maging prof siya. Eh hindi. Hindi pumayag si Assistant Dean.

Ang Eros na kilala ko eh yung nanlilibre sa Jollibee at Mang Inasal. Yung kumakain ng nakakamay sa KFC, kiber ng iba kung prof siya, o bestselling author, o Palanca Award winner. Basta magkakamay siya. Walang pakialaman. Ang Eros na kilala ko ay yung hindi yung paintelektwal kahit marami siyang alam. Hindi nagsasalsal sa kanyang karunungan. Hindi pasosyal at walang kaburgesan sa katawan. Hindi mo siya makikita sa Moviola na humihigop ng Lost Horizon, nakikipagdiskusyon ng hermenyutika, at nakikinig ng jazz. Bagkus ay papupuntahin ka niya ng D. Jose hanggang Carriedo o kaya naman ay kukuwentuhan kung ilang gay bar ang makikita sa pagitan ng Isettan at Quiapo Church.

Ang Eros na kilala ko ay yung nagtatanong ng bakit ka namin babasahin kung hindi ka naman nagbabasa? Ang Eros na kilala ko ay yung matiyagang nagbabahagi ng kanyang kaalaman kahit kulang ang attendance.  Ang Eros na kilala ko ay humuhubog ng mga batang manunulat. Humuhubog sa paraang hindi kailangang ihambing ang mga gawa sa kung paanong tinitignan ng ibang manunulat ang mga toreng garing ng panitikan, bagkus ay humuhubog sa kung paano matatagpuan ng mga manunulat ang sarili niloang boses. Maisulat ang gusto nilang maisulat. Masakyan ang kanilang trip.At nagpapakilala siya sa mga ito bilang siya. At sana ay marami pa ngang makakilala sa kanya sa kung paano ko siya nakilala.

Timor-Leste

06/20/2013

01:32 p.m.

Thursday

Timor-Leste

Sir Eros,

Salamat sa lahat ng natutunan ko sa inyo. Kahit hindi ko natapos ang workshop, malaking bagay pa rin yung naging guro ko kayo sa pagsusulat. Salamat rin sa lahat ng libreng pagkain. Ikaw na mayaman Sir. Salamat. 

Sir, pag nag-apply ako sa next batch, tanggapin mo ko ulit ha? ;) Pasensya ka na Sir kung hindi ko tinapos yung workshop, biglaan kasi. Sana naiintindihan niyo. Sorry ulit Sir at salamat ng marami.

Sir, hanapin ko kayo pag balik ko. Hindi pa ko nakakapagpapirma ng book eh. Good luck sa lahat Sir. Sana dumami pa ang mga libro at pelikula mo. Astig ka Sir Eros!

P.S. Aminin mo na Sir na kayo si Bob Ong!

Maraming salamat,

Gianne Ong

Ume-essay

Ume-essay

ni Ma. Emicon M. Medenilla

            Marami akong utang kay Sir Eros Atalia.

            Pinaka-una na siguro ay 'yung hindi ko pagtapos basahin ng libro niyang Peksman. Nakuha ko 'yung librong 'yun bilang isang exchange gift nung Christmas of 2009. Nasimulan ko siyang basahin at umabot na ko dun sa part na hirap na hirap humanap 'yung character ng trabaho. Hanggang ngayon 'di ko pa din siya tapos.

            Pangalawang utang ko siguro ay nung hindi ako magpasa sa kanya ng soft copy ng mini-research paper ko sa FIL2. Laking tuwa ko nung i-present ko sa klase 'yung research ko. Nag-survey kasi talaga ako sa 100 respondents nun (na mukhang hindi pinaniniwalaan ni Sir Eros nung mga panahong iyon na nag-survey talaga ako sa isangdaang katao). Ang working title ko ata nun ay Stereotyping sa Tabloid. Sinubukan kong aralin kung nasi-stereotype ba ang tabloid bilang isang bastos na babasahin.

            Pagtapos kong i-present 'yung research, modesty aside (favorite quote ko na yan by Eros Atalia), na-beri good niya ko. Sabi niya i-save ko daw 'yun sa CD at ipasa ko sa kanya. Sa totoo lang, hindi ko na maalala kung yan nga ba talaga 'yung research na ginawa ko nun. Pero sure akong na-beri good niya ko.

            Sumunod na utang ko ay 'yung paniniwala ko sa sinabi niyang “Kung hahayaan na lang ng mga kababaihan na sila ang ligawan, kung hahayaan na lang nila na maghintay sa kung sino 'yung lalapit sa kanila, malamang ay matutulog at gigising sila gabi-gabi sa tabi ng taong hindi nila pinili pero pinili ng lipunan para sa kanila.” Hindi verbatim pero parang yan 'yung punto. Nagamit ko na rin ang paniniwalang yan sa isa sa mga essays ko na, ika nga ni Sir Eros-- modesty aside, mukhang maraming natuwa naman. At 'yun din 'yung isa sa mga piyesa ko na pinasa para makapasok sa kanyang writing clinic.

            Hindi ako nakapag-paalam sa kanya na gagamitin ko 'yung paniniwala niyang 'yun sa isa sa mga essays ko. Sa klase niya lang kasi 'yun sinabi sa amin nung third year college ako. Pano nga ba mag-cite ng quotation pag narining mo lang siya sa klase?

            Isang malaking utang ko rin malamang ay 'yung makapasok ako sa writing clinic niya. Libre lang kasi... tapos may libreng pakain pa lagi. Isa siguro ako sa mga matitigas ang ulo sa writing clinic na ito kasi hindi ako on-time magpasa ng mga sulatin, hindi ako agad nagbabasa ng gawa ng other fellows, at may iilang absences din ako. Sayang nga 'di ako nakasama nung may book launch sa La Solidaridad bookshop.

            Di ko alam pano ako makakabayad sa mga utang na ito. Siguro 'yung unang dalawang utang ko, madali lang bayaran kasi tatapusin ko lang basahin 'yung Peksman, at siguro bibili na din ako nung iba niya pang mga libro. Tapos siguro ipag-burn ko na siya ng kopya ng mini-research paper ko ('yun ay kung mahalungkat ko pa sa files ko 'yung research paper na 'yun).

            Pero 'yung huling dalawa, mahirap atang bayaran 'yun. Priceless kasi. 'yung paniniwala about choice ng mga kababaihan na hindi lang maghintay sa manliligaw nila, nakatulong sa akin 'yun para hindi ako matakot aminin sa taong gusto ko na gusto ko siya. Kung gusto din ba ako nung taong gusto ko, mahabang storya 'yun kaya 'di ko na ikukwento dito. Para kay Sir Eros lang ang ume-essay na sulating ito.

            Bukod sa pag-alala ng mga utang ko mula kay Sir Eros, isang magandang alaala ko din na kasama si Sir Eros ay 'yung tinatawag niya kong 'Nice Socks' sa klase dati. Sa aming lahat kasi, ako lang ang nagsusuot ng medyas sa black shoes. Black socks sa black shoes. Minsan may print na bulaklak, at minsan ay stripes na brown, grey, and black. 'Yung isa kong kaibigan, tinatawag niya namang 'Nice Boots' kasi naka-boots siya (malamang). Hindi naman kami nagpapapansin kaya kami nagsusuot nun. Pero madalas kami mapansin ni Sir Eros. Kahit nga classmates namin 'di kami pinapansin sa tinagal-tagal na ganun yung mga suot namin. Ayun.

            Bakit ko shinare 'yung alaalang 'yun? Wala lang. Pampahaba ng ume-essay na sulating ito.

            Pero ang punto ko talaga siguro sa essay na ito-- gusto kong maging katulad ni Sir Eros. Siyempre hindi naman katulad na katulad. Masaya naman ako sa ibang aspeto ng pagkatao ko pero gusto ko maging katulad niya in a sense na maging best-selling author din ako na may sarili kong boses. 'Yung dumami din 'yung pera ko sa pamamagitan ng pag-gamit ng kakayahan ko sa pagsusulat.

            Marami-rami pa kong dapat gawin para maging katulad ni Sir Eros. Sa ngayon ipinagdadasal ko na sana, mapanindigan ko 'yung pagtahak sa daang ito. Sabi kasi nila Sir Eros at Sir Ricky Lee, nakakagutom daw ang daang ito. Okay lang, basta mabusog ko 'yung puso ko sa pamamagitan ng pagbuo sa pangarap ko. Nasimulan ko na, kailangan ko na lang kumpletuhin pa.

            Sabi niya sa isang status update niya, nagpapasalamat daw siya at napagtiyagaan namin siya bilang guro namin sa writing clinic niya. Para sa akin, 'di ko naman siya pinagtiyagaan. Gusto ko talagang maging teacher ulit siya. At sana'y maging mentor ko na rin.

            Habang isinusulat ko ang ume-essay na sulating ito, naisip kong 'di kaya ma-offend si Sir kasi parang binibigyan ko na siya ng eulogy habang buhay pa siya? Pero naalala ko ang Tuesdays with Morrie ni Mitch Albom-- mas magandang sabihin natin ang ating mga saloobin sa mga taong naa-appreciate natin habang nabubuhay pa sila.

            Na-appreciate ko talaga si Sir Eros Atalia. At nawa'y madami pa siyang birthdays na i-celebrate at madami pa siyang maging fellows.

My Dream Professor

My Dream Professor

ni Ma. Kristina Magno

Simula bata pa lang nakahiligan ko na ang pagsusulat. Kaya simula nung araw na lumipat ako ng University of Santo Tomas, ang una kong tinanong ay “May Filipino Subject pa ba tayo ngayon?”

Bilang lahat kami noong mga panahong ‘yon ay first year pa lang. Hindi namin alam ang kasagutan. Kaya tinanong naming ito sa isa sa mga irregulars na pumapasok sa aming klase. Ayon sa aming babaeng irregular “Retorika” raw ang isa sa mga Filipino subjects na dapat naming kasabikan. Lalo na nagtuturo raw nito ang isa sa mga kilalang manunulat sa bansa  na si Eros Atalia. Noong mga panahong ‘yon ay nahihiligan ko pa lamang ang pagbabasa  ng mga dula kaya hindi naging pamilyar sa akin ang pangalan. Basta ang naaalala ko, noong mga oras na’yon kuminang ang aking mga mata sa tuwa at kasabikan na maging professor ko si Sir Eros Atalia.

Dumaan ang ikalawang taon ko sa unibersidad at hindi pa rin nawala ang aking kasabikan sa ikatlong taon ng pag-aaral. Dito ako unang nanalo ng “Honorable Mention” sa dulang may isang yugto category ng Gawad Ustetika. Sa unang beses doon ko nakita ang professor na matagal na nilang nababanggit. Ang sabi ko sa sarili ko “Konting panahon nalang at magiging professor na’rin kita!”

Sumapit ang aking ikatlong taon ng pag-aaral. Ikalawang semester pumasok ang “Retorika.” Naaalala ko pa noong mga panahon na hinihintay kong pumasok ang professor naming sa loob ng classroom. Sobra-sobrang tindi ng pagdadasal ko na sana si Sir Eros yung makita ko pagbukas ng pinto. Ngunit sa kasamaang palad, nakapalda ang pumasok. Sobrang nadismaya ako sa nakita ko. Sobrang nadismaya ako sa mga pangngalan, pandiwa, at pang-uri na itinuturo ng nakapaldang propesor sa Retorika. Hindi ko naisip na yung hinintay ko ng halos tatlong taon ay magiging ganito lang. Palagi akong kinukwentuhan ng mga kaibigan ko mula sa Journalism kung gaano ka-saya at ka-creative ang retorika class nila. Doon ko nalaman na hindi pala nagtuturo ng Retorika sa Asian Studies si sir Eros. Sa sobrang pagkalugmok, inisip kong i-drop nalang ang Retorika ko at kunin ito sa Journ. Ngunit dahil ito ay nangangailangan ng mahabang proseso, hindi ko na naituloy.  Pagkalipas ng ilang buwan, dumating na naman ang buwan ng Gawad ustetika. Naaalala ko pa na deadline na ng application at doon palang ako nag-aasikaso ng mga requirements. Umuwi na halos lahat ng English at Filipino Professors. Pero naabutan ko sa isang klase si Sir Eros. Naglakas loob ako na lumapit at magpapirma sa kanya kahit na hindi niya ako kilala at ni-minsan ay naging estudiyante.

Hanggang sa isang araw, nagkalat ang isang balita sa buong Artistang Artlets na magbubukas ng isang workshop si Sir Eros para sa mga aspiring writers at gusto matuto magsulat ng maikling kuwento. Bilang sanay na ako sa pagsusulat ng dula, naisipan kong sumali upang malaman ko kung  tama ba ang pagpili ko ng Asian Studies o pagsusulat nga ba talaga ang gusto kong tahakin. Hanggang sa isang araw habang naghihintay ako ng resulta ng Gawad Ustetika, sinabi na inurong daw ni Sir Eros ang deadline ng application para sa kanyang workshop. Inisip ko kung ito ba ay isang sign na sumali ako? O isang sign na kalimutan ko na? Hindi ko alam, pero sinubukan kong huwag palampasin ang pagkakataon. Sumapit ang gabi ng Gawad Ustetika, at sa kabutihang palad ako ay ginawaran ng “2^nd Place” sa kategoryang dulang may isang yugto.” Nung gabing iyon nakita ko na naman Si Sir Eros at naisip na “Siguro nga… ito na’yon. Kailangan na kailangan kong makasali sa workshop niya.”

Sa kabutihang palad, ako ay nakasali sa workshop ni Sir Eros. Hindi ko maipaliwanag ang kasiyahan. Na may isang manunulat na nakakaintindi sa’min katulad niya. Katulad niya na dumaan din sa kaliwa’t-kanan ng mga pilian kagaya namin. Lumipas ang isa, dalawa, tatlo, apat, hanggang limang meeting. Kahit na summer at pinapagalitan ako ng aking nanay.. sobrang nag-eenjoy ako dahil sa mga natututunan namin at doon ko naisip na tama ang sinabi nila tungkol kay Sir Eros.

Paglipas ng ilang linggo, doon ko napagtanto na hindi pala lahat ng bagay ay makukuha mo. Na-kahit gaano mo ka-gusto,  hindi lahat ng bagay ay makukuha mo.  Nanalo ako bilang bagong presidente ng Artistang Artlets. Pumapasok ako ng directing workshop  araw-araw. May ilang mga bagay na nangangailangan ng mahabang preparasyon sa organization bakasyon pa lang. Doon ko naisip na siguro nga hindi ako pwedeng maging selfish ngayon.  Na hindi lang para sa sarili ko ang oras ko. Nung mga oras na’yon hindi ko alam kung paano sasabihin kay Sir Eros na hindi ko na maitutuloy ang workshop. Sobrang hirap, dahil alam ko na itong workshop na ito ang makakatulong sakin magdesisyon ukol sa mga bagay na tatahakin ko pagtapos mag-aral. Ngunit sa kabila ng lahat ang sagot lang niya ay..”Pwede pa naman kayo humabol.”

Sa mga salitang ‘yon ako mas nakaramdam ng lungkot at hiya dahil sa kanyang kabutihan na ipinakita. Na yung professor na hinintay ko ng maraming taon ay kailangan ko rin palang i-let go. Ngunit ang mga salita ring ‘yon ang nagbigay sa’kin ng lakas na…siguro…siguro sa hiniharap. Siguro kung para talaga kami ng pagsusulat kahit na anong mangyari magkikita at magkikita pa’rin kami sa huli. Gaya ng isang pintuan na binigay sa akin noong nabigyan ako ng chance na maging propesor ri Sir Eros.

Series of Erotic Events

 Series of Erotic Events

ni Sherina Mae Inza-Cruz

Ira-rationalize ko lang naman dito kung paano ko ba naging idol si Sir Eros.

Naks! Hahaha. Actually mapili ako sa mga iidolohing tao dahil ayoko nang nasasama sa bandwagon or mainstream, sa katunayan nung HS ako ayoko sa mga gawa ni Sir Eros, bukod sa masa ang readers ni Sir, e ayoko ng part na kinukumpara siya kay Bob Ong.

Arte ko e. Hahaha.

At dahil maproseso akong tao at lahat ng bagay ay may back story or motivation (na lahat ng bagay na nangyayari ay may reason), eto ang mga pangyayari bago ako napasama sa mga umiidolo kay Eros Atalia:

1.) 4^th year HS. Ang unang libro ni Sir na sinubukan kong basahin ay ang Peksman. Ang daldal, galit ka? Binitwan ko after ng ilang pahina at di na muling binuklat. Pero forever ko naririnig sa mga kaibigan ko na sobrang gusto nila si Eros Atalia at na sya daw si Bob Ong. No comment ako.

2.) 3^rd year college. Retorika class. First time kong nakita si Sir Eros. Hmmm. Nakaka-star struck pa rin pala in person ang isang batikang manunulat kahit hindi mo naman idol. Hahaha. Ang cool niya lang. Sobrang saya ng mga kaklase ko nun kasi may nasagap akong balita (tapos shinare ko sa kanila) na magaling si Sir Eros magturo ng Retorika. So…

Jackpot! kami ng blockmates ko. Hahaha.

Ayun, napatunayan kong hindi kasinungalingan ang balita, magaling nga magturo si Sir ng Retorika. Lagi nga akong naka-auto kilig nun kapag pumapasok na siya at nagtuturo. May certain magnet kasi sa’kin ang mga taong magaling magturo at magsulat at the same time. Nakaka-inspire lang ba.

3.) Bakasyon, Artistang Artlets orientation. Nag-offer si Sir na magpa-scriptwriting workshop sa AA kasama sina Sir Chuckberry Pascual at Sir John Dennis Teodosio. Tapos libre. Ang bait lang ni Sir Eros forever.

4.) AA major production, season 32. Pina-require ni Sir na manuod ng play na huli kong idederek ang mga studyante niya, nakaka-touch e, kahit ba di nya alam na ako mag-dedereha. Tapos para manuod talaga yung mga klase niya, pinagawa niya pang Finals. Sweet. Tapos sinasama niya pa kami sa raket niya, sayang natyetyempuhang busy ang AA.

5.) Manok Tigok Tibok: AA collaboration with Sir Eros Atalia. Creative Writing Center art event. Ganda nitong performance na’to. Hahaha. Conceited. Pero gusto ko talaga yung output namin dito. Anyway, project to na pinagkatiwala ni Sir Eros sa AA, isang site specific performance. Sobrang nagpapasalamat kami sa platform na to: an avenue to create. We’re greatful kay sir Eros kahit medyo gulatan ang pagkaka-offer sa’min ng project na ‘to. Hahaha. Pero lagi kaming magpapasalamat sa walang sawang suporta ni Sir Eros. Hahaha. Parang may mali. Haha. Chos lang po.

5.5) Most Unforgettable Moment with Sir Eros.

Nagpapapirma ako ng mga libro, kakabili ko lang, ipangreregalo ko. Hahaha.

Sir Eros: O nagpaloko ka na rin? Bakit ka bumubili ng mga ganitong walang kwentang libro?

Ako: Ganda Sir e. Sarap pang-regalo.

Sir Eros: Pangalan?

Ako: Nathaniel po.

Sir Eros: (nagsusulat) Eto na ba boyfriend mo ngayon?

Ako: Ai hindi po, sir.

Sir Eros: (tumingin sa’kin) Ai hindi na nga pala boyfriend hanap mo ngayon.

Ako: Grabeeee. Hindi po ako tibo. -_-

Sir Eros: Ikaw nagsabi niyan.

Ako: Ansamaaaa…

Katahimikan.

Sir Eros: Basahin mo yung libro kong It’s Not That Complicated. Bagay yun sa’yo.

---

Ok, sa mga hindi pa po nakabasa ng book na yun, may part yun na tungkol sa mga tibo. -_-

Maraming natawa sa’kin nung kinuwento ko ‘tong conversation na to with Sir Eros… Hmmm. Gawing play? Isa lang? Hahahaha. ;)

6.) Short story writing workshop. Nag-offer si Sir Eros ng libreng workshop, eto yun, sumali ako, hindi nya mahindian ang mga Thomasians. Hahaha. Tinanong niya ko kung bakit gusto kong matuto magsulat ng short stories e marunong na ko magsulat ng dula, tapos sabi ko idol ko kasi siya tapos feeling ko di sya naniniwala. Hahaha. Pero totoo, idol ko na sya nito. Nabasa ko yung book niya na Wag Lang Di Makaraos tapos sobrang bilib na bilib ako, may mga taong sadyang may talent sa pagsulat tapos mapursige pa. Nakaka-inggit na nakaka-inspire. Hahaha. Isa si Sir Eros sa dahilan bakit gusto ko magturo sa UST at makapagsulat ng libro. Walang halong pagro-romanticize, napakabait ng taong ‘to at sobrang galing. Muntik ko na nga ligawan si Sir e. Hahaha. Chos lang po.

Makaka-asa si Sir na babaunin at ia-apply ko lahat ng natutunan ko sa workshop na to. At na one text away lang ako kapag may kailangan siyang tulong na pwede ko sya matulungan. Nagpapasalamat po kami ng maraming-marami kay Sir Eros. Hahaha. Babatiin ko po siya ng Happy Father’s Day taun-taon. Peksman! J

Uhaw na Panda Bear

Uhaw na Panda Bear

ni Iza Maria Gonzalez

            Si Eros Atalia?           

Unang tumatak sa’kin si Eros Atalia nang minsang may lecture chorva at ni-require ang section namin na mag-attend. 1^st year ako – 1^st semester, banang-bana pa ako sa kahit ano sa UST. Nakalimutan ko na kung saan at tungkol saan ang lecture, (sa dami ba naman ng lecture na nirequire kaming attendan sa loob ng anim na semester), basta sa pagsusulat. Nakalimutan ko na din sino ‘yung dalawa pang nag-talk. Si Eros Atalia lang ang tumatak, kasi since nag-UST, ‘yun ang first time ko na humalakhak na medyo scary sa sobrang lakas.

 Pa-demure pa ako n’ung una at tinatago ko pa ang wild side ko bilang kaka-college ko lang at gusto kong magkar’on ng medyo babaeng image. Pero ‘di ko napigilan ang tawa kong kulang na lang mangain ng tao sa sobrang nganga sa talk ni Eros Atalia. Nagpakita siya n’un ng mga slides ng ilan sa mga flash fiction niya, at elib na elib ako. Nanliit ang nagfi-feeling na writer sa katauhan ko.

Bullet sa puso n’ung sinabi niyang may writer na nagsusulat ng ‘moral lesson’ sa huli. (Aray, ako ‘yun) May mga nagsusulat tungkol sa napakalaking mga problema tulad ng kahirapan na ang dami-daming beses nang nakwento (Aray, ako ulit ‘yun) at may mga nagsusulat at natutuwang hindi naiintindihan ng mga readers ang sinusulat nila, na sila lang ang nakakaintindi (Aray, ako na naman). Unang beses ko pa lang siya narinig magsalita, ang dami kong na-realize na maling ginagawa ko. Medyo masakit sa self-esteem, pero nakatulong.

Akala ko ‘yun na ‘yon. Akalain mong magiging professor ko pala siya pagdating ng 3^rd year, 1^st sem, sa Filipino 2. Siya ang unang prof na pumasok ever n’ung semester na ‘yun. Ilang subject na ang pinapasukan namin pero laging walang prof, bakasyon mode pa yata sila. Kaya akala ko talaga hindi siya papasok. Malas pa ako n’ung araw na ‘yun dahil na-lock ang pinto ng kwarto ko sa dorm at naiwan ko susi sa loob. Nakailang dasal din ako sa mahabaging langit ng “sana walang prof, sana walang prof.”

Pero pumasok si Eros Atalia. Si Eros Atalia, na ngayon, si Sir Eros na.

 Nanghiram pa ako ng uniform. Dala ko pa lahat ng gamit ko (fresh luwas from Pampanga) sa klase niya. Badtrip na badtrip ako. Akalain mong good vibes bigla kasi, no exaggeration, sobrang saya talaga ng klase niya. Sobrang cute niya pa mag-discuss. Parang may panda bear sa harap na medyo malikot at uhaw (inom siya ng inom, lagi siyang may dalang tumbler). Minsan sobrang lumanay niya magkwento tapos magugulat ka na lang. Sisigaw ‘yan pag nasa climax na kumbaga ng lecture. With matching gigil-hand gestures.

Prof ko din siya sa Retorika, 2^nd semester. Okay, walang halong bola, I swear to the heavens above, favorite subject ko ‘to. Jusko, eto lang ‘yung mga readings na feeling ko sulit ang pera na binayad ko.  Medyo nakakakaba lang ‘pag biglang magpapagsulat si sir Eros on-the-spot sa classroom. Medyo matagal-tagal kasi ang proseso ng katawan ko bago makapagsulat. Regardless, sa Retorika ako tuluyang na-inlove sa pagsusulat sa Filipino. Kahit unrequited love at ‘di ako sigurado kung kailan niya ako mamahalin.

Eros fanatic talaga ako. Kasama ako sa sambayanang magti-tweet pagkauwi ng “Ang saya sa klase ni sir Eros kanina #SirErosIsLove” O kaya ‘yung mga quotable quotes niya for the day. “Walang taong special. Kung puro special, sino na lang ang normal? (Atalia, 2012).”

 Pero mas Eros fanatic ‘yung lalaking pinapatansya ko. *insert evil laugh here* Siya ‘yung nag-chika sa’kin tungkol sa workshop. Siya din ang nangulit sa’kin tungkol sa mga requirements (bio-data at sample na gawa) at kasama ko din siya n’ung screening. Sigurado akong sa sobrang pagmamahal niya kay sir Eros matatanggap siya sa workshop. Ako naman, moral support lang talaga niya n’ung araw na ‘yun, pero syempre, hihi, umaasa din ako.

Hindi ko naman lubos akalain na isa ako sa mga super swerteng nilalang sa planet Earth na makakapag-workshop under the Eros Atalia. At sa loob ng ilang session, masasabi kong marami akong natutunan at lalo pa akong na-inlove sa pagsusulat.

Kahit n’ung nangangalahati na ang workshop sessions at tinanong ako ni sir Eros kung AA ba ako, bakit daw lagi akong absent (sir Eros dalawa pa lang po ang absent ko, ‘yung book launching at ‘yung talk sa UP), at kahit na tinawag niyang ‘mongoloid’ ang character ng kwentong pina-workshop ko, at kahit na binubully niya ako at tinatawag na Mrs. Pereña dahil dalawang magkasunod na linggo akong naka-violet, at kahit na inaapi niya ako at sinasabing wag pakainin ng carrots at kamatis ang boyfriend ko dahil baka luminaw ang mata, (at oo, natutunan ko sa workshop na nakakahingal na ang sentence na ‘to), abot-tenga ang ngiti ko n’ung unang beses niyang tinawag ang pangalan ko. “Iza, Iza, kain o,” sa bahay ni Ricky Lee at sa harap ng mesa na may donuts na ‘di namin alam kung chocolate ba o monggo ang flavor. Sabi ko sa sarili ko, “oh shet sa wakas, kahit patapos na ang workshop, kilala na ako ni sir Eros!”

Si Eros Atalia.

Sir, maraming salamat po sa libreng meryenda (minsan dinner) tuwing workshop. Maraming salamat din po sa libreng pamasahe sa bus (n’ung sa Las Piñas) at sa taxi (n’ung binisita natin si Ricky Lee). Maraming salamat din po sa 3742395848574354 na tawa. Maraming salamat po dahil ang dami kong natutunan sa Fiction Writing Clinic na ‘to at mami-miss ko talaga ‘to.

*insert buntung-hininga* Sana kami na lang ulit ‘yung 2^nd batch.

“Sasama ka?! o Sasama ka?!”

“Sasama ka?! o Sasama ka?!”

ni Don Evaristo

Hindi ko alam kung bakit ako kasama...

Isa lang naman ako sa mga daang-daang nag apply sa libreng workshop na walang bigat ang papel na may kalakip ang sample story na walang asim at anghang ang timpla. Tapang at kapal ng mukha ang armas kong dala para mapabilang sa mapipili.

“Bakit kita kukunin sa workshop?”

“Gusto ko pong matuto...”

Walang kwentang sagot, tingin pa lang sa akin talo na, pero okay lang kasi kahit papaano ay gumawa ako ng paraan kahit na alam kong palpak.Lumipas ang maraming mga araw hindi ko na inasahan pero paminsan-minsan ay umaaasa na baka matatawagan kahit sa panaginip pero ang panaginip ay pwede pala ang maging totoo.

“Congrats! Isa ka sa natanggap sa aking workshop”

Tuwang-tuwa na hindi maipaliwanag, dahil meron nang isang hakbang na natupad paakyat sa hagdan ng pangarap na tinitingala paitaas. 1-2-3-4^th meeting teka, hindi pala madali at hindi dapat magmadali dahil marami pa pala akong bigas na dapat kainin na akala ko ay matigas na ang aking buto para makipagbanggaan.

Tinuruang mag obserba, makinig, makisama, palawakin ang kamalayan, paliparin ang imahinasyon, kilalanin ang sarili at mangarap gamit ang sandatang lapis at papel subalit hindi lahat ng turo niya ay kaya kong gawin dahil hindi naman ako si Eros Atalia isa lamang ako sa mga taong nasa likod niya pero may simpleng pangarap na nais matupad na ngayon ay alam ko na kung bakit ako kasama...